නවතම පර්යේෂණ වලින් පෙන්වා ඇත, නිතර කරන ව්යායාමය මනෝනෝගය (ඩිප්රෙෂන්) සදහා ඖෂධ වලට සමාන ප්රතිඵල ලබා දෙයි. නමුත් රෝගී තත්ත්වයක් ලෙස එය ප්රතිකාරයට ඇතුළත් නොකරන්නේ ඇයි කියලා බොහෝ අය හුදෙක් හිතන්නේ.
ඇමෙරිකානු විශ්වවිද්යාලයක පදනම්වූ අධ්යයනයක් 2022 දී පළ කරන ලදී. ඒ අනුව, සති 12ක් තුළ මධ්යම තත්ත්වයේ ඩිප්රෙෂන් ඇති පිරිස් 30% කට වඩා ව්යායාමයක් (කාලයක් 30 මිනිත්තු, මධ්යම තීව්රතාව) ආරම්භ කිරීමෙන් ලක්ෂණ අඩු වීමක් පෙනී ගියේය. ඒ සමඟ, ඖෂධ භාවිතා කරන කණ්ඩායමට වඩා ව්යායාම කණ්ඩායමට අඩු පාර්ශවික රෝගී තත්වයක් දැක්වුණි.
කෙසේ වෙතත්, රෝගී තත්ත්වයක් ලෙස ව්යායාමය ප්රතිකාරයට ඇතුළත් නොකිරීමේ පසුබැසීම, වෛද්ය ක්ෂේත්රයේ පාරම්පරික මතය, සහ නීතිමය රෙජිමේන්ට් පද්ධතියේ අඩුපාඩු මතය. වෛද්යවරුන්ට ව්යායාමය සදහා “prescription” ලියන අවසරයක් නැත, ඒ නිසා රෝගීන්ට ඒක නිල වශයෙන් ලබා දීමට අඩු අවස්ථා පවතී.
ශ්රී ලංකාවට ඇති වැදගත්කම
ශ්රී ලංකාවේ තරුණ වයස්කාරයන්, වැඩ කරන මිනිසුන්, හා ව්යාපාරිකයින්ට මේ තොරතුරු ගැඹුරු වැදගත්කමක් ගෙනෙනවා:
- විශ්රාම කාලය අඩු කරගැනීම: නිතර කරන ලේඛන පරිගණක වැඩ, වැඩි වැඩ වේලාවන් හේතුවෙන් මනෝනෝගය වැඩිවීමේ අවදානම ඇත. ව්යායාමයක් එක් කිරීමෙන් එම ආතතිය අඩු කර ගත හැක.
- ආර්ථික වශයෙන් ඉතිරි කිරීම: ඖෂධ මිල, රෝගී හඳුනා ගැනීමේ වියදම් වඩාත් අඩු වන බැවින්, සමාගම් හා රජයට ලාභයක්.
- උපාධි සහ වැඩිදුර අධ්යයන සාර්ථකත්වය: විශ්වවිද්යාල සිසුන් ව්යායාමය සමඟ අධ්යයන කාලය වැඩි දක්වයි, ඒ නිසා ශ්රී ලංකාවේ මිනිස් සම්පත් වර්ධනයට දායක වේ.
ඉතින්, රජය, රෝගී ආරක්ෂක අංශය, හා පෞද්ගලික සමාගම් එකට එක්ව, ව්යායාමය “මනෝනෝග ප්රතිකාර” ලෙස සලකා, රෙජිමේන්ට් පද්ධතියට ඇතුළත් කිරීමේ පියවර ගත යුතුය.
අවසානයේ, ව්යායාමය සරල, අඩු වියදම් සහිත, සහ සෞඛ්යයට අතිවිශාල ප්රතිලාභ ලබා දෙන “ඖෂධ” ලෙස පවතී. එය නිවැරදිව ප්රවර්ධනය කරලා, රෝගී තත්ත්වයක් ලෙස පිළිගැනීමේ අවශ්යතාවය ඉතාමත් ඉක්මනින් සිදු විය යුතුය.
