කම්පියුටරයක් මිලදී නොගන්නා තීරණයක් අමුතු වාදයක් වැනිද? 1980 දශකයේ ලේඛක වින්ඩෙල් බෙරීගේ "Why I am Not Going to Buy a Computer" කියුම පළමු වරට කියවූ පසු, අද අපි AI සමඟ ලේඛන, රූපකලා, වීඩියෝ වැනි නිර්මාණ ක්ෂේත්රවලට පෙනෙන අලුත් ගැටළු ගැන සිතා බලමු.
බෙරීගේ අදහස වන්නේ, යන්ත්රයක් මගින් නිර්මාණය කරන ලද කාර්යය මනුෂ්යයාගේ හදවතේ, අත්දැකීම් වලින්, වැරදි වලින් සහ හදාරන පසුබැසීම් වලින් පිරුණු “ශරීර” ලකුණක් නොමැති බවයි. එම ලකුණක් පවා නොමැති නිසා කාර්යය “ජීවිත රහිත” බවට පත්වේ. අද AI‑වලින් ලියන ලිපි, සංගීතය, පින්තූර වැනි නිර්මාණ, බෙරීගේ විවේචනයට වඩාත් සමාන තත්ත්වයක් පෙන්වා දෙයි.
AI මගින් කේත ලියන කාලය ඉතා වේගවත් වුවත්, එම කේතය පරික්ෂා කිරීම, නිවැරදි කිරීම, සහ අන්තර්ගතයේ මනුෂ්ය සෘජුකම රැක ගැනීම යන වැඩ තවමත් මිනිසුන්ගේ අත්කැමතිකමට පත් වේ. මෙය තාක්ෂණය සම්පූර්ණයෙන්ම නිර්මාණය අයිතිකරුවන්ගේ දක්ෂතාවයන්ට පූර්ණයෙන්ම බදවා ගැනීමට නොහැකි බව පෙන්වයි.
ශ්රී ලංකාවට ඇති වැදගත්කම
ශ්රී ලංකාවේ විද්යාල, විශ්වවිද්යාල සිසුන්, තාක්ෂණික සංවර්ධකයන්, ව්යාපාරිකයින්ට මේ තත්ත්වය පහත සඳහන් පරිදි වැදගත් වේ:
- කළමනාකරණය සහ නිර්මාණ කුසලතාවය: AI භාවිතා කිරීමේදී පවා මනුෂ්ය නිරීක්ෂණය, අලුත්කම්, සහ නිවැරදි කිරීමේ කුසලතාවය අත්යවශ්යයි.
- අධ්යාපන පද්ධතියේ ප්රතිචාර: සිසුන්ට ලේඛන, කේත ලිවීම, සහ නිර්මාණ ක්රියාවලියෙහි “ශරීර” ලකුණක් තබාගැනීමේ වැදගත්කම අධ්යාපනයේ අංගයක් විය යුතුය.
- ව්යාපාරික නවෝත්පාදනය: AI‑කේතය පරීක්ෂා කිරීම, ආරක්ෂාව සහ ගුණාත්මකභාවය රැක ගැනීම සඳහා මිනිස් බලය අවශ්ය වේ; එයින් රැකියා අවස්ථා රැකගැනීමට සහ නව සේවාවන් නිර්මාණය කිරීමට ඉඩ සලසයි.
අවසන් වශයෙන්, තාක්ෂණය අපගේ ජීවිතය සරල කරන්නේ නමුත්, එය මනුෂ්යයාගේ “අත්දැකීම්” සහ “දෝෂ” නැතිවූ විට, ඒක නවීන “ස්වච්ඡ” ලේඛන යන්ත්රයක් පමණක් වෙයි. එය අපට මතක තබා ගත යුතුයි – තාක්ෂණය මනෝභාවය, සෘජුකම, සහ කලාත්මකත්වය සමඟ සම්බන්ධ කරගත යුතුය.
