අපි සෑම විටම නව තාක්ෂණයක් හඳුන්වා දෙන්නේ ‘වේගවත්’ බවට පත් කරගෙන යනවා. AI‑වලටත් ඒක අයත්. නමුත් තාක්ෂණය ඉක්මනින් ගෙන එන අතර, පරණ සම්පත් හා අත්දැකීම් කෙතරම් අහිමි වෙන්නේදැයි අපි අමතක කරනවා.
ආරම්භක කතාවක් කියනවා නම්, කලාපයක් තුළ පැරණි පොත් කලාපයක් ස්කෑන් කරලා පසු ඒවා කඩලා දමනවා. ඒ කඩන යන්ත්රය තාක්ෂණික මට්ටමින් ඉතා කාර්යක්ෂමයි, නමුත් පොතේ අන්තර්ගතය තොරතුරු ලෙස පරිවර්තනය වූ පසු, පොතේ ‘අත්යවශ්ය’ බව අතහැර දෙනවා. මේ කතාව AI ක්රියාත්මක කිරීමේ සැබෑ අත්දැකීම් වලට සමානයි.
සමාගම් බොහෝ වෙලාවට AI පරීක්ෂණයක් හෝ පේළිමක් අත්හදා බලනවා. ඒවා සාර්ථකයි කියලා හොඳ ප්රතිචාර ලැබේ. නමුත් ඒ පසු, AI‑වල අත්යවශ්ය කොටසක් වන ‘වැඩ පාරිභෝගිකයා’ යන අයගේ දැනුම අතහැර දැමීමේ අවදානම වැඩි වෙලා පවතී. මොනවද ඉවත් කරලා, මොනවද රැකගෙන යන්නේ කියා තීරණය නොකරන තුරු, ස්වයංක්රීය ක්රමය ‘වේගයෙන්’ ක්රියාත්මක වෙයි.
ශ්රී ලංකාවට ඇති වැදගත්කම
ශ්රී ලංකාවේ තාක්ෂණික කාර්ය මණ්ඩලය තරුණයි, නවෝත්පාදනශීලීයි. AI‑වල වේගවත් ග්රහණය කිරීමෙන් පසු, පාරිභෝගිකයන්ගේ පළපුරුදු දැනුම අහිමි වීමේ අවදානම අපේ ආර්ථිකයට හා අධ්යාපන ක්ෂේත්රයට බලපායි.
- විශ්වවිද්යාල සිසුන්ට AI මූලික කරුණු ඉගෙන ගැනීමට පාරිභෝගික අත්දැකීම් අවශ්ය වේ; ඒ අත්දැකීම් අතහැර දැමීමෙන් අධ්යාපන ගුණාත්මකතාව අඩු වේ.
- ස්ථානයේ සිටින සංවර්ධකයින්ට පරණ පද්ධති හා නව AI‑වල අතර සම්බන්ධතාවය තේරුම් ගැනීමට අවශ්ය වේ; එය අඩු කළහොත් පද්ධති නඩත්තු ගැටළු වැඩි වේ.
- ව්යාපාරිකයන්ට AI‑වලින් ලැබෙන වාසිය වැඩි කර ගැනීමට, මිනිස් දැනුම රැක ගැනීමත්, එය තාක්ෂණය සමඟ එකතු කර ගැනීමත් අත්යවශ්යය.
ඒ නිසා, AI ක්රියාත්මක කිරීමේදී “කොහොමද රැකගන්නෙ?” යන ප්රශ්නයට පිළිතුරු සපයන ආකාරයක් ගත යුතුයි. තාක්ෂණය වේගයෙන් යනවා, නමුත් ඒ වේගය තීරණයක් ලෙස නොලැබෙන්නේ නම්, අනාගතයේ අපි අහිමි වූ දැනුම ගැන පසුතැවීමක් විය හැකිය.
අවසානයේ, AI‑වලට “ඔබේ වැඩ කුමක් ස්වයංක්රීය කළා?” කියා පවසනවාට වඩා, “කොහොමද මනුෂ්යයන්ගේ දැනුම රැකගන්නෙ?” කියා තීරණය කිරීම වැදගත්. එම තීරණය නොකරන්නාට, වේගය තමන්ගේ පාලනයෙන් පිටතට යයි.